Posted by: ઝાકળના સ્પંદન | June 24, 2010

સાર્થકતા

મન મુકીને વરસો ઓ મેઘ

મન મુકીને વરસો…..

તૃષિત થયેલ અધિર આ ધરતી

આતુર તુજ્ને નિજમાં સમાવવામાં

ટીપે ટીપે અમૃત ટપકતું

ધરતીના હૈયેથી આખોં મા છ્લકાતું

ઓહ એ હાસ્ય-ચિરસ્મરણીય……

કેવો તૃપ્તી કેરો સંતોષ..

ધરતીના હાથ હૈયાવરાળના રૂપમા

ઉડયા આભમાં મેધને પામવા

મેધનું વરસવું વર્યું સાર્થકતાને

પણ રે! સ્વાર્થી માનવ ન આવડે એને વરસી જતા

હળવાફૂલ સમ બની જતા

રહ્યો અતૃપ્તીની આગમા સળગતો

જોતો ધરતી કેરો કિલ્લોલ

પણ તપસ્યા વગર ફળ ક્યા છે

અને માનવી ક્યાં એ માટે તૈયાર છે

પછી ક્યાં છે સાર્થકતા?

નથી નથી નથી જ

હ ફક્ત સમાયેલી એ મેધમાં

ધરતી કેરી તૃપ્તીથી

ત્યાં માનવીનુ સ્થાન ક્યાં છે?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: